Serwis wykorzystuje pliki cookies. Aby dowiedzieć się więcej o plikach cookies, prosimy zapoznać się z naszą Polityką prywatności.

BIP

 


Ten okres charakteryzuje się zwiększeniem dla społeczeństwa dostępności do lecznictwa specjalistycznego i profilaktyki oraz dalszym udoskonalaniem działalności organizacyjnej, szkoleniowej i naukowej. 

Działalność organizacyjna

Przychodnia Sportowo-Lekarska w Bydgoszczy, oprócz realizacji dotychczasowych zadań statutowych, dodatkowo przejmuje leczenie niemowląt z wadami w stawach biodrowych, rehabilitację dzieci z zespołem Downa i po urazach układu ruchu. Dyrekcja tej jednostki przyczynia się do powstania przy większych klubach sportowych poradni przyklubowych, których głównym zadaniem jest współpraca z trenerami. W VII Liceum z klasami o profilu sportowym organizuje oddział, składający się z gabinetu lekarskiego, stomatologicznego, badań wydolności fizycznej. Większość lekarzy Przychodni, w oparciu o jej bazę diagnostyczno-badawczą, zapewnia rozwiązywanie problemów medycznych dyscyplinom sportowym o zasięgu krajowym. Przy Polskim Związku Kajakowym powstaje Komisja Lekarska, której przewodniczy przez wiele lat dr med. Mieczysław Tomasik. Zabezpiecza ona stałą opiekę medyczną oraz współuczestniczy w szkoleniu zawodników. Podobną działalność rozwijają: dr Zdzisław Gałaj w Polskim Związku Gimnastycznym, dr med. Zygmunt Kuczewski w Polskim Związku Podnoszenia Ciężarów, dr med. Piotr Burduk w Polskim Związku Towarzystw Wioślarskich, dr med. Jerzy Talkowski w Polskim Związku Hokeja na Lodzie, dr Stefan Jagielski w Polskim Związku Pływackim. 

Niestety, ciągłe reorganizacje w służbie zdrowia na wiele lat odbierają Przychodni samodzielność budżetową i automatycznie uniemożliwiają remonty budynku i jego pomieszczeń oraz odbudowę sprzętu diagnostyczno-badawczego. W 1975 r. zostaje ona włączona do Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego. W 1985 r. przeniesiono ją do Zespołu Wojewódzkich Przychodni Specjalistycznych. Dopiero 1 września 1992 r. ponownie uzyskała samodzielność budżetowo-organizacyjną. Pozwoliło to w krótkim czasie na przeprowadzenie generalnego remontu budynku, a w następnych latach na stopniową wymianę zużytego sprzętu i aparatury. Zakupiono między innymi aparat rentgenowski, elektrokardiograf do badań wysiłkowych, cykloergometry, nowoczesną aparaturę do fizykoterapii itd. Rozpoczęto systematyczną wymianę zniszczonych okien. Zaznaczyć należy, że na Wojewódzką Przychodnię Sportowo-Lekarską z budżetu Państwa przeznaczano dotychczasowe finanse, obarczając ją dodatkowo statutowymi obowiązkami Wojewódzkiej Poradni Kardiologicznej. Dla tej poradni przystosowano odpowiednie pomieszczenia oraz uzupełniono sprzęt diagnostyczny (z budżetu WPSL). Ciekawe, że usamodzielnienie innych Przychodni Specjalistycznych umożliwiało im podobną działalność administracyjno-gospodarczą. Warto te fakty przypomnieć wszystkim reformatorom działającym zza biurka i nie liczącym się z bezwzględnie rządzącymi prawami, które często ujawniają się dopiero w praktyce. 

Działalność szkoleniowa

W Wojewódzkiej Przychodni Sportowo-Lekarskiej w Bydgoszczy organizowano kilkutygodniowe szkolenia dla lekarzy i pielęgniarek rozpoczynających pracę w poradniach sportowo-lekarskich oraz comiesięczne doszkalania dla całego personelu zatrudnionego w medycynie sportowej. Na tych szkoleniach omawiano nie tylko zagadnienia z zakresu medycyny sportowej, lecz także najnowsze doniesienia ze wszystkich specjalności medycznych. Co kilka lat organizowano, wspólnie z Wojewódzkim Ośrodkiem Doskonalenia Lekarzy, miesięczne kursy dla lekarzy zatrudnionych w poradniach sportowo-lekarskich i higieny szkolnej. 

W tej jednostce wielu lekarzy specjalizowało się w zakresie medycyny sportowej (między innymi II stopień w tej specjalności uzyskał dr Jerzy Talkowski i dr Sawicki). W 1971 r. WPSL w Bydgoszczy organizowała, wspólnie z Zakładem Medycyny Sportowej AM w Poznaniu i Komisją Badań Wpływu Ćwiczeń Fizycznych na Organizm Komitetu Fizjologii Polskiej Akademii Nauk, dwa sympozja (na temat: Gospodarka mineralna w procesie przystosowania ustroju do obciążeń fizycznych oraz Wpływ wysiłku fizycznego na procesy przemiany węglowodanowej) oraz w 1979 r. XVII Zjazd Naukowy Polskiego Towarzystwa Medycyny Sportowej.

Działalność naukowa

Pracownicy WPSL w Bydgoszczy w opisanym okresie działalności brali czynny udział prawie we wszystkich zjazdach naukowych związanych z problemami medycyny sportowej. Oprócz rozpracowywania wiodącego tematu dotyczącego wpływu wysiłków fizycznych na układ czerwonokrwinkowy, zajmowano się zagadnieniami proponowanymi przez organizatorów sympozjów i zjazdów naukowych. Działalność tę przedstawiono w punktach. 

W 1971 r. na Konferencji zorganizowanej przez Komisję Badań Wpływu Ćwiczeń Fizycznych na Organizm Komitetu Fizjologii Polskiej Akademii Nauk (PAN) wraz z Zakładem MS Akademii Medycznej w Poznaniu (AM w Poznaniu) oraz WPSL w Bydgoszczy przedstawiono dwa referaty [29,30]. 

W 1972 r. na Sympozjum zorganizowanym przez PAN wraz z AM w Poznaniu wygłoszono dwa komunikaty [31,32]. W 1974 r. na XV Zjeździe Naukowym PTMS w Łodzi wygłoszono (a następnie wydrukowano) pięć prac z zakresu: 

  • elektrokardiografii [12,34],
  • biochemii [33],
  • rehabilitacji kardiologicznej [62],
  • oceny sprawności układu oddechowego [11].
  • W 1979 r. na XVII Zjeździe Naukowym PTMS w Bydgoszczy opublikowano aż 16 prac z zakresu:
  • wpływu wysiłków fizycznych na układ:
  • czerwonokrwinkowy [35],
  • krążenia [36,37],
  • oddechowy [13,14,38],
  • ruchu [3,4,5,6,7,17],
  • rehabilitacji kardiologicznej [9,10,63,64].
  • W 1981 r. na XVIII Zjeździe Naukowym PTMS we Wrocławiu przedstawiono 11 prac z zakresu: 
  • restytucji po wysiłkach maksymalnych [26,40,41],
  • wpływu niektórych zabiegów odnowy biologicznej po wysiłkach maksymalnych [39,43],
  • wpływu wysiłków fizycznych na układ ruchu [8,19],
  • wpływu akupunktury na zmiany patologiczne w EKG [42],
  • wysiłkowej rezerwy wentylacyjnej płuc [15,16],
  • wysiłkowych zmian w objętości mózgu [61].

W 1984 r. na XIX Zjeździe Naukowym PTMS wygłoszono jedną pracę na temat wpływu czynnego wypoczynku na przebieg procesu odnowy po maksymalnych wysiłkach [44]. 

W 1987 r. na XX Zjeździe Naukowym PTMS przedstawiono dwie prace dotyczące: 

  • zmian w czynności serca spowodowanych przetrenowaniem [46],
  • zachowania się stężenia glukozy we krwi kajakarzy po przepłynięciu z maksymalną szybkością 1000 m [45].

W 1988 r. na Konferencji zorganizowanej przez PAN i Zakład Fizjologii Człowieka AWF w Poznaniu, przedstawiono dwie prace dotyczące rozpracowywanych przez WPSL w Bydgoszczy zagadnień związanych z wpływem wysiłków fizycznych na układ czerwonokrwinkowy [47,48]. 

W 1993 r. na XXII Zjeździe Naukowym wygłoszono (a następnie wydrukowano) dwie dalsze prace z zakresu wpływu wysiłków fizycznych na układ czerwonokrwinkowy [50,51]. 

W 1996 r. na XXIII Zjeździe Naukowym PTMS przedstawiono ostatnią pracę z zakresu wpływu wysiłków fizycznych na układ czerwonokrwinkowy. Prace te należą do jednych z pierwszych w świecie, które wykazały: 

  • zwiększony metabolizm w krwinkach czerwonych pod wpływem wysiłków fizycznych [33,35,47,49],
  • zależność tego zjawiska od wielkości i intensywności wysiłków fizycznych [33,35,49],
  • wpływ treningów na te zjawiska [47,49,50],
  • mechanizmy powodujące zmiany patologiczne w układzie czerwonokrwinkowym [49,52],
  • przypuszczalną rolę aminotransferaz w wysiłkowym metabolizmie krwinek czerwonych [33,48,49,50].

Na zakończenie warto jeszcze wspomnieć o innych pracach z bydgoskiego ośrodka, które ujawniły powysiłkowe zachowanie się we krwi stężeń (lub aktywności) niektórych substancji biochemicznych, a także niektórych rejestrowanych zjawisk bioelektrycznych. Dotyczy to parametrów biochemicznych (i rejestrowanych bioelektrycznych), które w okresie restytucji po maksymalnych wysiłkach zachowują się w postaci zanikającej fali. Mianowicie po wysokim wzroście (lub odwrotnie) następuje znaczny spadek poniżej wartości wyjściowych i, z upływem czasu, ponowny wzrost oraz ponowny spadek itd. Z tym, że wahania te stają się coraz mniejsze. 

Tak między innymi zachowuje się po maksymalnych wysiłkach stężenie potasu w osoczu krwi [39,40,41] oraz napięcie załamka T w EKG [41,44]. Znajomość tych zjawisk ma szczególne znaczenie w wykorzystywaniu powysiłkowych wskaźników biochemicznych w diagnostyce.