Serwis wykorzystuje pliki cookies. Aby dowiedzieć się więcej o plikach cookies, prosimy zapoznać się z naszą Polityką prywatności.

BIP

 


Po drugiej wojnie światowej por. M. Matuszewski, po powrocie z obozu jenieckiego, już w kwietniu 1945 r. wznowił działalność poradni sportowo-lekarskiej, znajdującej się przy ul. Libelta 5 w Bydgoszczy. Do pracy zgłosili się dr J. Suwiński i pielęgniarz J. Kamiński. Realizowali oni zadania tej placówki przez wiele powojennych lat (mjr Matuszewski jako kierownik administracyjny do chwili nagłej śmierci w dniu 23.08.1950 r., J. Kamiński do przejścia na emeryturę w 1967 r.). 

Reorganizacje organów administracji wychowania fizycznego i sportu spowodowały kolejne przeniesienie poradni na ulicę ks. Hugona Kołłątaja, następnie ks. Stanisława Staszica 9, Św. Floriana 10 i ks. Ryszarda Markwarta. Placówką kolejno kierowali: dr Józef Butkiewicz, dr Sławomira Hellerowa i, od 1953 r., dr Zbigniew Sobolewski. 

Dynamiczny rozwój sportu dziecięcego, młodzieżowego i olimpijskiego zaczął stawiać coraz większe wymagania przed medycyną sportową. Zgodnie z zarządzeniem Ministra Zdrowia z 8 listopada 1949 r., w całej Polsce przystąpiono do organizowania Centralnych Wojewódzkich Poradni Sportowo-Lekarskich. Miejska Przychodnia Sportowo-Lekarska w Bydgoszczy została obarczona tymi obowiązkami. Zmusiło to ją do zmian organizacyjnych, rozbudowy bazy diagnostyczno-badawczej oraz rozszerzenia działalności specjalistycznej. Te zadania zaczął realizować dr Zbigniew Sobolewski. Zatrudnił on wielu lekarzy różnych specjalizacji, zorganizował terenowe poradnie sportowo-lekarskie we wszystkich powiatach, zapewnił pełną opiekę medyczną kolarskiej kadrze narodowej itp. Warto wspomnieć, że to on, wraz z działaczami i dziennikarzami sportowymi, usiłował wprowadzić pierwsze badania antydopingowe u kolarzy. Badania te były przeprowadzane w Katedrze Medycyny Sądowej AM w Poznaniu. 

W tym okresie lekarze bydgoskiej placówki zostali zobowiązani do nawiązania kontaktów z trenerami różnych dyscyplin sportowych w celu wykorzystania badań medycznych w szkoleniu zawodników. Jednymi z pierwszych rozwijających tę działalność byli dr Mieczysław Tomasik i trener Zenon Buchholc. Opracowane i realizowane przez nich badania przyczyniły się do licznych sukcesów kajakarzy polskich na arenach międzynarodowych. 

Badania naukowe rozpoczęto realizować po nawiązaniu ścisłych kontaktów z Katedrą Medycyny Sportowej AM w Poznaniu, kierowanej przez prof. dr hab. Eligiusza Preislera. Bezinteresowna opieka Profesora nad tą działalnością pozwoliła w późniejszych okresach na opracowania, które wyjaśniły niektóre wysiłkowe mechanizmy regulacyjno-obronne organizmu ludzkiego [45,47, 48,49,50,51,52] oraz zaowocowała uzyskanymi przez pracowników tytułami naukowymi (Mieczysław Tomasik w 1971 r., Zbigniew Sobolewski w 1972 r. i inni). Niestety, skromne pomieszczenia i wyposażenie przychodni znajdującej się przy ul. ks. Ryszarda Markwarta, w znacznym stopniu utrudniały tę działalność. Z sytuacji tej zdawały sobie sprawę osoby odpowiedzialne za sport i wychowanie fizyczne. Toteż energiczne zabieganie dr Sobolewskiego o wybudowanie specjalnego budynku dla potrzeb medycyny sportowej zostało uwieńczone sukcesem w 1965 r.